Autor zdjęcia: Wiktor Turek
Tytuł zdjęcia: "Pliszka w zbożu"

Komentarz Jury – Dariusz Majgier:
Podoba mi się zieleń zbóż. Bardzo ładnie pokazane są też kłosy - nie zostały przepalone, więc widać wszystkie detale w światłach, a głębsze cienie po drugiej stronie dodają kłosom plastyki. Pliszka jest wybornie "ukryta", a idealna kompozycja powoduje, że wzrok łatwo ją odnajduje, mimo, że żółta plamka piór nie dominuje na zdjęciu. To jedna z tych fotografii, którą można wykonać "z marszu", bez użycia drogich i długich teleobiektywów. To fajny, spokojny kadr ze stonowanymi kolorami i bardzo przyjemnie mi się na niego patrzy. Niemal czuć lekki, ciepły wiaterek i to spojrzenie ptaka, który doskonale wie, że jest śledzony...

Autor zdjęcia: Krzysztof Salamon
Tytuł zdjęcia: "Nie ufaj nikomu"

Komentarz Jury - Anna Brzezińska-Skarżyńska:
Zdjęcie Krzysztofa Salamona z cudownym rudym lisem jest naprawdę dobre. A biorąc pod uwagę trudność zrobienia takiej fotografii można powiedzieć, że wręcz znakomite. Oglądając pisma przyrodnicze, szczególnie te zagraniczne, zachwycamy się zamieszczonymi w nich zdjęciami, a tu proszę: nasz fotograf, nasz lis, nasz las. Autor sam mówi o wielkim szczęściu, które miał trafiając na tę sytuację i o niezbędnym obiektywie. Ale przecież gdyby zdjęć robić nie potrafił ani  szczęście ani nowa optyka  by mu nie pomogły. To Krzysztof Salamon szczęściu pomógł. I kadr, i światło, i wreszcie mina zwierzęcia, błysk w oku. Efekt wręcz fantastyczny. Gratulacje!

Autor zdjęcia: Violetta Nowak
Tytuł zdjęcia: „Rykowisko”

Komentarz Jury – Chris Niedenthal:
Brakuje mi tylko dźwięku. Kompozycja nietypowa, bo główny punkt zainteresowania jest w samym środku fotografii - ale to w niczym nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie - nasze oko leci tam prosto do celu. Mgiełka poranna - jak na zamówienie. Słuchacze jelenia są idealnie rozstawieni i ukazują poprawną służalczość. Koloryt zdjęcia wygląda bardzo autentycznie, oddając tym samym atmosferę tej godziny i miejsca. Zastanawiam się tylko, czy nie lepiej byłoby żeby trochę przybliżyć głównego jelenia, może żeby był solo z lasem w tle - ale nie, widocznie tak być nie mogło, wiec jest dobrze tak, jak jest. Świetny obraz tego zjawiska.

Autor zdjęcia: Piotr Adamczyk
Tytuł zdjęcia: „Królowa śniegu”

Komentarz Jury – Marcin Bójko:
Zdjęcie pod tytułem "Królowa śniegu" nie zachwyciło mnie w pierwszej chwili. Dopiero gdy przeczytałem tytuł i przyjrzałem się dokładnie odkryłem przewrotność tytułu i myślę, że tak postąpiła reszta internautów, którzy w śniegowej zaspie dostrzegli kobiecy akt. Ale mimo, że można pogratulować pomysłu to jednak moim zdaniem bałagan w kadrze nad zaspą zafundowany przez las sprawia, że zdjęcie ma tylko połowę tego co powinno mieć - dobry pomysł (albo dobrze wypatrzona kompozycja pierwszego planu.) Ale drugi plan niestety wszystko rujnuje. A szkoda. W tym kontekście uważam, że w czwartym tygodniu było więcej zdjęć zasługujących na uwagę.

Ten kadr można w bardzo prosty sposób poprawić, albo w czasie robienia zdjęcia, albo później w postprodukcji przez rozmycie tła, pozwalające na skupienie uwagi na pierwszym planie. Idealnie ostry, chaotyczny las przyciąga wzrok i rujnuje odbiór. Bez podpowiedzi (tytułem) nie ma szans, by zobaczyć w zdjęciu "to coś". A tak nie powinno być.

Autor zdjęcia: Michał Kut
Tytuł zdjęcia: „Samotnik o wschodzie słońca”

Komentarz Jury – Beata Pawlikowska:
Świt to magiczny czas. Światło poranka powoli wypełnia niebo, barwiąc świat w chłodne, lekko drżące powietrze. O świcie zdarzają się najbardziej niezwykłe obrazy i spotkania.

Ta fotografia to kolejny dowód. Polski świt, lekko mglisty i wiosenny, w odcieniach delikatnej sepii. Na tym tle pojawia się niespodziewanie czarna sylwetka ptaka.

Kroczy naprzód jak samotny wędrowiec, ostrożnie stawiając stopy. Niepewność, nadzieja, pragnienie, głód… To wszystko widzę w tej fotografii.

Autor zdjęcia: Adrian Ślązok
Tytuł zdjęcia: „W locie koszącym”

Komentarz Jury – Zbigniew Włodarski:
Najczęściej podoba nam się, to, co dla nas niezwykłe, niedostępne. Nie każdy potrafi, lub ma taką możliwość, by fotografować ptaki, chociaż z pewnością każdy by chciał. Pokażcie mi takiego fotografa, który choć raz nie zaczaił się ze swym aparatem na latających przyjaciół.

Największą wartością fotografii jest połączenie jej z innymi fascynacjami, jak choćby w tym przypadku – sam autor tak o sobie mówi: moją fascynacją jest fotografowanie ptaków. A to oznacza, że wie o nich coraz więcej, świadomie wybiera tematy fotografowania, poszukuje rzadkich gatunków… te zalety można by mnożyć.
Internautom najbardziej spodobał się ten szary, niepozorny ptaszek w czasie lotu, musi być więc w tym zdjęciu coś, co przykuło ich uwagę. Szczerze mówiąc, nie wiem, co. Patrząc na to zdjęcie, pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, to taka – wybrałbym inną klatkę na konkurs. Bo z pewnością nie jest to ta jedna jedyna (zwłaszcza, gdy tego typu zdjęcia robione są aparatem cyfrowym). Ja wiem, że wybór zdjęcia nie jest łatwy, na tym polega urok uczestnictwa w konkursach fotograficznych, najpierw trzeba zmagać się ze sobą samym, potem dopiero z innymi. A dla każdego fotografa jego zdjęcie jest tym najbardziej udanym. W tym przypadku wybór fotografa potwierdzają internauci, choć wybór mieli bardzo duży. Może więc nie mam racji i chociaż fotografia szarego ptaszka nie budzi we mnie wielkich emocji powinienem zgodzić się z werdyktem, bo vox populi vox dei.

Autor zdjęcia: Beata Brząkalik
Tytuł zdjęcia: „Nie zostawili śmieci!”

Komentarz Jury – Magdalena Machinko-Nagrabecka:

Absolutna rewelacja!

Trzeba mieć wyjątkowe szczęście, by trafić na tak wspaniały twór natury, być obdarzonym dużą dozą spostrzegawczości. Autor zdjęcia posiada i jedno i drugie, a także twórczą (artystyczną) intuicję pozwalającą sięgnąć po to, co niewidoczne. Szczery serdeczny, jakby dziecięcy, pełen ufności uśmiech powalonego pnia napawa optymizmem co do przyszłości lasu, w który został wkomponowany oraz całej przyrody, którą tak pięknie reprezentuje. Każdemu oglądającemu nasuwa się na myśl uśmiechnięta buźka, rozpoznawalna na całym świecie ikonka, chętnie przesyłana esemesami dla poprawienia nastroju, wyrażenia sympatii, zwykłego rozśmieszenia. Wierzę, że ta buźka drzewa stanie się uniwersalnym znakiem symbolizującym przyrodę, mimo wszystko pełną wiary w dobrą dla niej przyszłość  oraz w nas ludzi, którzy mogą ją albo unicestwić, albo ocalić. To zdjęcie pobudzając do myślenia jest naprawdę czymś wyjątkowym, pełnym symboliki.

Serdecznie gratuluję.